Tomaszów Mazowiecki, w swojej krótkiej – liczącej niewiele ponad dwa stulecia miejskiej historii – stanowił silny ośrodek przemysłowy. Swe powstanie ówczesna, XVIII-wieczna osada fabryczna, zawdzięczała głównie względom gospodarczym, czyli próbom wykorzystania lokalnych złóż żelaza poprzez wybudowanie wielkiego pieca. W niecałe pół stulecia po tym fakcie, dnia 6 lipca 1830 r., osiedle to otrzymało prawa miejskie. W połowie XIX w. branża metalurgiczna zastąpiona została przez włókiennictwo, oraz przemysł chemiczny – Tomaszowską Fabrykę Sztucznego Jedwabiu, poprzedniczkę Zakładów Włókien Chemicznych „Wistom”.
Przemysłowy charakter miasta stał się podstawą wszelkich procesów w nim zachodzących, zarówno na płaszczyźnie demografii, jak i urbanistyki. Rozwój lokalnych ośrodków produkcyjnych, zatrudniających tysiące robotników, stwarzał warunki dogodne do rozwoju osadnictwa. Rozwój demograficzny miasta stymulował także pojawianie się podmiotów gospodarczych z zakresu handlu czy też usług (m.in. gastronomicznych). Zatrudnienie w powyższych znajdowali przedstawiciele wielu grup etnicznych (Polaków, Żydów, Niemców, Rosjan), składających się na mozaikę kulturową Tomaszowa.
Przemysłowy charakter miasta stał się podstawą wszelkich procesów w nim zachodzących, zarówno na płaszczyźnie demografii, jak i urbanistyki. Rozwój lokalnych ośrodków produkcyjnych, zatrudniających tysiące robotników, stwarzał warunki dogodne do rozwoju osadnictwa. Rozwój demograficzny miasta stymulował także pojawianie się podmiotów gospodarczych z zakresu handlu czy też usług (m.in. gastronomicznych). Zatrudnienie w powyższych znajdowali przedstawiciele wielu grup etnicznych (Polaków, Żydów, Niemców, Rosjan), składających się na mozaikę kulturową Tomaszowa.
W dniu pierwszego stycznia 1912 powstaje Tomaszowska Fabryka Sztucznego Jedwabiu - późniejszy ZWCH "WISTOM"( obecnie nie istniejacy).
"Sztuczny jedwab i prawdziwa bieda" to nazwa, która przylgnęła do miasta w okresie międzywojennym. Dwanaście tysięcy pracujących robotników, 126 większych i mniejszych fabryk, trzy fabryki dywanów dające 70% produkcji krajowej, rozwinięty przemysł włókienniczy, chemiczny oraz drzewny i metalowy, 45 tys. mieszkańców - składają się na obraz Tomaszowa Mazowieckiego w przededniu II wojny światowej.
Druga wojna światowa była najtragiczniejszym okresem w życiu mieszkańców. Całkowita zagłada ludności żydowskiej, terror, łapanki, wywożenie do obozów koncentracyjnych i na roboty przymusowe oraz liczne egzekucje, a także grabież mienia społecznego i fabryk dają obraz ówczesnej sytuacji w mieście karnym, za jakie uznany został przez okupanta Tomaszów, wyzwolony 18 stycznia 1945 roku.
